Watersportvrienden, hier een verhaaltje over een landrot.
Door vakantie en andere perikelen is het mogelijk dat een uwer dit leest.

Landrotten:

Wij hebben een aardige vriend, welke ik hier Neptunis zal noemen, deze
weet zoveel van water, dat het nat is.
Toen we nog veel op de binnenwateren voeren, wilde hij samen met zijn vrouw
nog wel eens een tochtje meegaan. Het liefst in zodanig brede wateren dat
hij aan weerszijden het riet nog kon beetpakken.

Later toen we de tjalk Us Wille hadden, ging hij graag mee naar Schiermonnikoog .
Voor geen goud ging hij mee op die oude bak zelf. Met de veerboot werd de zeetocht ondernomen en hij stond dan zeer dapper al bij de jachthaven op ons te wachten. Slapen op de boot durfde hij nog wel aan , mede omdat we de helft van de tijd toch droog lagen.

Kortgeleden, enige dagen voor aanvang van de CAM race, liepen we samen door de jachthaven en zijn oog viel op de Roadrunner, de messcherp gesneden trimaran.

Zo, zegt Neptunis, dus deze mensen moeten nog leren varen.

Niet begrijpend kijk ik hem aan.
Kijk maar zegt ie, net als bij de kinderfietsjes met steunwieltjes, zo
slaan ze niet zo gauw om.

Nadat ik van de verbazing was bekomen van deze unieke kijk op bootjes, heb ik hem uitgelegd dat deze speerpunt misschien wel de snelste boot van de hele haven is.

Neptunis kon zich er nog niks bij voorstellen. Zeilen was voor hem toch al zo'n vreemd fenomeen. Als het waait dan gaan ze alle kanten op, en voor zijn gevoel zelfs recht in de wind op.

Dus eigenaren van de Roadrunner, neem uw dorpsgenoot maar eens een uurtje mee het water op. Hij zal dit als een mirakel ervaren. (adres verkrijgbaar via dit e-mail adres)
Zorg wel voor extra pampers en zwembandjes.

Met hartelijke groeten,
Pieter Zijlstra veelvuldig a/b Us Wille
E-mail ; zijls582@planet.nl